Eyafjallajökulen har skaka jorda og menneska siste tida. Også fjell kan flyttast, viser det seg. Bileta av megakreftene i jordas indre, har alltid framkalla endetidskjensler hjå folk.  Det er ikkje dumt. Siste ord er ikkje sagt. Og det skal heller ikkje seiast av oss. Vi har ikkje full kontroll.

Mykje godt kan også kome ut av ein  ikkje-bestilt oskestopp. Når menneska må stanse opp og reise langsamt, får dei tenkt seg om, og både kroppen og sjela får vere med. Det er ei nyttig påminning for ferietida.

Folkevisdomen her til lands har i generasjonar verdsett helten frå oskeskya. Oskeladden med klokskap, mot og rettferdssans lukkast til slutt. Han står lågast på rangstigen, men kjenner oska sin løyndom: Når menneske-byggverk rotnar, blir knuste eller brenn opp, er berre oske igjen. Hovmot kler mennesket dårleg.

Vi blir minte på det kvar oskeonsdag: «Av oske er du komen, til oske skal du bli.» Det er oskeladdar vi er. Før eller seinare møter vi jordkreftene i oss. Der er troll alle stader. I vårt eige hjarte heiter trolla egoisme, frykt, begjær, havesykje, misunning, stridslyst og meir slik.

Oskeladden er ærleg, sann, trufast, tillitsfull, klok og rettferdig. Han brukar sine to tome hender, sitt mot og vit, kjem seg opp og fram og vinn prinsessa og kongeriket. «Av oska skal du atter oppstå.»

Fyrste oskeladden i den kristne trua er Jesus. Han enda livet sitt i det underjordiske der vulkanane kjem frå. Men han var sterkare enn døden, og han bana vegen for alle oskeladdar som vil følgje han til kongeriket.

Fr Ottar Mikael Myrseth